بی عشق زندگی شیرین تره

برای خالی نبودن عریضه

eshghegomshode1 — Fri, 31 Jul 2009 11:39:17 GMT

برای خالی نبودن عریضه

eshghegomshode1 — Thu, 07 May 2009 15:47:10 GMT

می نویسم برای اینکه وبلاگم پاک نشه.

تا بعد صفحاتشو سر فرصت سیو کنم و بفرستمش به امان خدا...

هویجوری

eshghegomshode1 — Fri, 12 Dec 2008 11:20:00 GMT

هویجوری :دی

چند مورد :دی

eshghegomshode1 — Mon, 20 Oct 2008 18:44:54 GMT

آدامس های ضحـی در شرایـط محیـ ـطی در کلاس تـ ـنظیم شـ ـرایط محـ ـیطی:

به اواسط کلاس که رسید چرته گرفت بد فرم...

سعی کردم نُت بردارم، اما فقط خط خطی می کردم.

خواستم گوش بدم، اما حرفای استاد بیشتر شبیه لالایی بود تا درس...

چی کار کنم؟ چی کار نکنم؟

ضحـی آدامس داری؟

آدامسش چنان سوزوند که تا ته کلاس نه تنها خواب از سرم پرید، بلکه ۶ دنگ حواسم هم جمع شد!

تو تمام دماغم و مغزم احساس سوزش سرما کردم!

خیلی باحال بود! فکر کنم آدامس جادویی بود!

تجربه رانندگی آروم:

امروز آروم رانندگی کردم. همش تو لاین ۲ یا ۳! حس جالبی بود،

اینکه با ۱۱۰ یا ۱۲۰ نری، این که گاز ندی و واسه جلویی چراغ ندی بره کنار

اینکه کسی پشتت واست چراغ نده،

و ...

البته شب، بعد از کلاس که بهنازو رسوندم، یه خورده دوباره کرمم لولید و حال کردم گاز بدم،

اما این بار فرق داشت، خودم می خواستم گاز بدم و تند برم، نه عجله داشتم، نه کسی اذیتم می کرد!

یه دعوای دیگه و یه قهر دیگه:

خوب تو باشی از دستش ناراحت نمی شی؟

گفته بودم اگه بد صحبت کنی دیگه باهات حرف نمی زنم!

اونم اینکه باهاش دیگه حرف نزنمو انتخاب کرد!

خوب منم تصمیم گرفتم دیگه باهاش حرف نزنم!

بجز واسه مسائل کاری.

فکر کنم اینجوری بیشتر دوست داره!

تلف شدگی:

حس می کنم وقتمو خیلی تلف می کنم!

با اینکه در عین حال هم انگلـ ـیسی می خونم هم فـ ـرانسه، و سعی می کنم کارامو هم انجام بدم، اما هنوزم کلی کار انجام نشده دارم

شبا که می رسم خونه اینقد خسته م که فقط یه سر بیام نت و چک های روزمره مو بکنم و گاهیم بلاگ بنویسم یه شام بخورم و لالا...

حتی حموم رفتن هم معمولاً موکول می شه به صبحا قبل از رفتن به دانشگاه!

کلی کتاب دارم که باید بخونم، و تحقیق که باید بکنم، و کار که باید انجام بدم...

خدایا یه کم بهم برنامه ریزی یاد بده!

مـ ـسکونی:

خانه ... خانه خانه...

مفهومش؟

نوشتم که جایی که آدم هیجان داشته باشه که دور یه سری آدم باشه،

شاید هیجان یه خانواده به شلوغ بودنش باشه، وقتی خلوت باشه، هر کی می ره سراغ کار خودش!

اینکه تعداد زیاد باشه، همه دور هم بشینن بگن بخندن، و ...

تصمیم گرفتم جوری طراحیش کنم که همه توش باشن، همه دور هم، نه مث قدیما که همه با هم زندگی می کردن، جوری که همه استقلال خودشونو بتونن داشته باشن، اما در عین حال هر وقت هم خواستن بتونن دور هم جمع بشن و یه جمع گرمو درست کنن.

دلم یه جای نورانی، گرم، بزرگ، شلوغ، شاد، پر انرژی و پر از گل و گیاه می خواد.

یه جای صمیمی و خودمونی.

یه جای دوست داشتنی.

یه جایی پر از صدای خنده،

درست مث روز اول عید که همه خونه ی مامان بزرگم جمع می شیم و نهار یا شام اول سالو اونجاییم،

مث مهمونیای دور هم تو خونه هامون،

مث ۱۳بدرا که همه تو باغ دور همیم،

مث گردش رفتنای دسته جمعیمون،

همه با هم دوستن، همه می خندن، همه راحتن، و همه شادن.

دوست دارم خونه م اونجوری باشه. همیشه اونجوری باشه.

اعصاب خوردی رانندگی!

eshghegomshode1 — Sun, 19 Oct 2008 17:41:01 GMT

از سردرد دارم منفجر می شم

ترمز!

صدای جیغ کشیده شدن لاستیک ماشین روی آسفالت داغ خیابون

حتی فرصت زدن فلشر هم نبود

البته همون صدای لاستیک ماشین کافی بود تا دیوونه ی عقبی که عین روانی ها هی چراغ می داد و خیال می کرد اینجا پیست رالیه، متوجه ماجرا بشه،

و البته خدارو شکر عقل ناقصش رسید به اینکه لاینشو عوض کنه، چون مطمئناً با اون سرعت دیوانه وارش ترمزش نمی گرفت!

تا نیم ساعت بعدش پاهام می لرزید و فحش می دادم

به اون احمقا،

به اون دو تا دیوونه ی خر گاوی که تو اتوبان با هم کورس گذاشته بودن و نزدیک بود منو به تصادف بندازن!

با خودم فکر می کردم چه جوریه که من تاحالا زندم

اسمـا گفت دعای پدر مادر

شایدم دعای امروز صبح بود

شایدم صدقه ها!

نمی دونم

فقط می دونم که تاحالا واقعاً خدا تو هوا منو نگه داشته!

اشکم داشت در می اومد

واقعاً از رانندگی متنفرم!

از آدم های روانی ای که هیچ چی حالیشون نمی شه.

از کسایی که روز امتحان رانندگیشون فقط از ماشینشون ۲ تا چیزو می شناختن، یکی چراغ بود و یکی هم بوق!

از اون احمقای نفهمی که...

برن گم شن!

می دونی چرا هنوزم رانندگی می کنم؟

چون می تونم!

نباید کم بیارم!

اگه اینجا به خاطر ترس ولش کنم، بعداً سخت تر می تونم برگردم!

البته به اعصاب خوردی ترس نمی گن!

اما خوب...

انگشتم هنوزم درد می کنه

به اندازه ی همون اولش،

البته یه خورده بهتر شده، دیگه می تونم سوئیچ ماشینو بچرخونم و ترمز دستیو بخوابونم. یه خورده درد می گیره، اما قابل انجام دادنه.

هنوزم به اون روانی ای که باعث شد انگشتم اینجوری شه فحش می دم.

خیلی اعصابم خورده.

دیگه حتی موقع رد شدن از خیابون حوصله نگاه کردن ندارم! همون راننده های عوضی که پشت فرمون نشستن و هی دستشونو می ذارن رو بوق و اعصاب همرو به هم می ریزن حواسشون باشه! به من چه!

اصن ترمز کنن! اصن ملق شن! چه بهتر!

امروز دیدم یه دختره داشت پارک دوبل می کرد تو خیابون دانشگاه، هر کی از بغلش رد شد دستشو گذاشت روی بوق! من اگه جای دختره بودم پنجره رو می کشیدم پایین و فحشی بود که نثارشون می کردم! انگار می میرن یه لحظه صبر کنن! عوضیا!

احمقا خودتون اعصاب ندارین، روانی این، بقیه چه گناهی کردن که باید این صداهای بوقاتونو تحمل کنن؟!!!

...

عصر یه رانندگی ارومو تجربه کردم، برای اولین بار فکر کنم!

گذاشتم دیر برم که ترافیک نباشه، اما بازم ترافیک بود

پلیس یادگارو بسته بود، از نیایش رفتم، اما اینقدر گیج بودم که خروجی یادگارو رد کردم! دور زدم و برگشتم و پیچیدم تو یادگار،

تو لاین ۳ می رفتم. مهم نبود کدوم خری واسم چراغ می ده! دیگه لاین ۳س! دوست دارم با ۶۰ برم! می خوای سریع بری برو تو لاین یک و دو!

سرم درد می کرد، دلم می خواست بخوابم! کاش می رسیدم،

عابر پیاده ی وسط اتوبان هم که شاهکاره! بی خیالش!

این میوه فروشه دیگه چی می گه؟! نمی ذاره پارک کنم؟ می رم به بابا می گم حالشو بگیره! عوضی! هر وقت می خوام از پارکینگ در بیام ماشینش جلو در پارکینگه، باید برم دنبالش بیاد ماشینشو برداره، اونوقت می خوام جلو مغازه ش پارک کنم نمی ذاره! آشغال پررو! هر وقت بخواد آب برداره می یاد زنگ در خونه ی ما رو می زنه، موقع پارک که می شه.... کثافت نفهم بی لیاقت! حقش بود اون دفعه موتورشو وسط کوچه پارک کرده بود زدم موتورشو انداختم!

رانندگی کردن به اینهمه اعصاب خوردیش می ارزه؟!

سکوت

eshghegomshode1 — Sat, 18 Oct 2008 22:03:18 GMT

شاید من هم به دنیای سکوت خودم فرو رفتم...

فقط شاید...

البته همچینم دور نمی بینمش٬

اگه ببینم اینجوری بهتره و مفید تره٬ منم می رم قاطی اونا...

امروز...

eshghegomshode1 — Sat, 18 Oct 2008 16:29:18 GMT

دلم می خواست سرمو بذارم رو فرمون و بخوابم٬

اما وسط اتوبان بودم

درست یادم نیست از ترافیک شدید خیابونا عصبانی بودم٬

یا اینکه...

به این هدف نیومده بودم، اما به این هدف نشستم!

اما ...

غرورم هم اجازه نداد کار دیگه ای بکنم،

همونجوری خسته رفتم خونه

کلاس هم نرفتم

دیر شده بود، به هر حال تو این ترافیک به کلاس نمی رسیدم

۳ تا غیبتم فول شده بود اما مهم نبود، فوقش مث ترم پیش می گفت برم مصاحبه بدم دیگه، البته معلم این ترم گلابی تر از این حرفاس...

تصمیم داشتم اعصاب خودمو خورد نکنم، آروم برم

نه به بوقا توجه کنم نه چراغا...

داشتم به اتوبانای تهران فکر می کردم

اتوبان های تهران ۳ تا، یا ۴ تا لاین دارن

لاین یک لاین سرعته، اگه با ۱۱۰ یا ۱۲۰ نری، پشتی اینقد واست چراغ می ده و بوق می زنه که مجبورت می کنه که بری لاین بغلی. خودم هم همینم، انگار همیشه باید با آخرین سرعتی که دنده م و دور موتورم اجازه می ده رانندگی کنم.

لاین ۲، لاین کساییکه اصن علاقه ای به سرعت رفتن ندارن، سرعت معمولشون ۶۰ هه! حالا اگه بخوای با سرعتی بین این دو بری چی؟ نمی شه! یا ۶۰ برو یا ۱۲۰!

اما لاین ۳ چی؟ لاین خر تو خر! اگه خواستی با سرعت ۸۰ یا ۹۰ رانندگی کنی برو اونجا، اما اگه یه وقت یه موتور با سرعت ۱۰ کیلومتر در ساعت تو اون لاین بود، مجبوری پاتو تا ته بذاری رو ترمز، و از ته دل خدا رو صدا کنی که کسی از پشت بهت نزنه!

حالا اگه لاین ۴ی هم در کار باشه، مطمئن باش یکی اونجا وایساده و فلشر زده یا نزده، یا چرخ ماشینشو گذاشته ۲ متر عقب تر، یا صندوق عقبشو زده بالا، یا ... خلاصه لاین ۴و بی خیال شو! نمی خواد اصن توش رانندگی کنی.

از خودم متنفر بودم که دوباره، این اتفاق افتاد. این چند وقت زیاد این اتفاق افتاده بود. شاید لیاقت خوب بودنو ندارم

شاید جزو بنده های بیخود خدام

شاید ...

نمی دونم انگار خدا هر چی سعی می کنه آدمم کنه نمی شه

تو اون حالم منو فرستاد مکه،

اونوقت الان من چی؟ بعد این مدت چه جوری دارم جوابشو می دم؟

چه جوری دارم جواب محبتاشو می دم

با این بی توجهیام؟ با این تکرار اشتباهم؟

با اینکه می دونم این بزرگترین اشتباهمه، و برگشت ناپذیرترینش!

اونوقت اینجوری...

واقعاً به حال خودم متاسفم!

هنوزم انگشتم درد می کنه،

شاید دردش نشونه ی اینه که دیگه موقع رانندگی خودمو عصبانی نکنم

تا یه خورده بهش فشار می یاد بد جور تیر می کشه

امروز سعی کردم آروم باشم، اما فکر کنم خیلی تلاش می خواد!

اونم تو این خیابونای داغون تهران

کاش دوربینم همرام بود

همیشه به خودم فحش می دم که چرا دوربینم همرام نیست،

اما هر دفعه هم نمی دونم چرا برش نمی دارم!

کلی چیزای خوب رو برای عکس گرفتن از دست دادم.

گاهی فکر می کنم چه اشتباه بزرگی کردم دوربین به این بزرگی خریدم. کار کردن هم باهاش آخه لامصب سخته! از هر ۱۰۰۰ تا عکست یکیش خوب می شه، چون تمام دیافراگم و شاتر و وایت بالانس و ایزو و کوفت و زهرمار و همشو هم خودم باید تنظیم کنم.

تازه همشم حسی!

که آیا عکسم خوب در بیاد یا نه!

تازه لنزم هم نه خیلی خیلی وایده، نه خیلی خیلی میکرو! باید لنز خفن هم براش بخرم! عکسای پرتره ی خوبی نمی تونم باهاش بگیرم!

البته دوربینمو خیلی دوست دارم، شاید اگه یه چیز کوچیک می خریدم هیچ وقت قانع نمی شدم، و اینقد واسش هیجان نداشتم، اما اینم خیلی ذوقمو کور می کنه، وقتی کلی باهاش ور می رم تا عکس بگیرم و آخرشم عکس هام خوش رنگ نمی شه.

دیروز با بنی رفتیم بیرون، می خواست شلوار جین بخره، اما من کفش و کیف و یه پیرهن خریدم! چیزایی که خریدمو خیلی دوس دارم.

گفتم الان مامان کله مو می کنه وقتی ببینه یه جفت کفش جدید خریدم، اما گفتم که ۳۰ تومن تخفیف داشتم. البته قبل اینکه بگم تخفیف داشتم، هم چیزی نگفت! کلاً خوشحال بودم، پیرهنم خیلی خوشگله، دوس دارم زودتر مهمونی شه بپوشمش!

خلاصه، چون بنی موفق نشد دیروز شلوار بخره، امروز صبح من دانشگاهو پیچوندم و رفتیم و شلوارشو خرید بالاخره!

فروشنده ی مغازه هه هم وقتی بنی تو پرو بود بهم شماره داد! دیوونه! خوشحال بود طرف!

امروز عصر رفتیم بازدید سایت. لامصب یه دونه هم جاپارک نبود، آخرش تو نیم وجب جا به زور پارک کردم، همینجور که داشتم پارک می کردم و همه ی بچه ها هم هی خوشحال جیغ ویغ می کردن و همشون سعی داشتن فرمون بدن (منم از فرمون دادن متنفففففففرم)، یه مرتیکه اومده تیکه می اندازه و می گه: به این رانندگی یاد بدین، منم داد زدم خفه شو! مرده همینجوری کُپ کرده بود! انتظار نداشت اینجور باهاش برخورد شه! خوب جوابشو دادم. برن گم شن بابا! اه!

سایت هم جالب بود، اگه آخرش تنگمون نگرفته بود و با بدبختی برنمی گشتیم خیلی جالب تر هم می بود!

به قول عمه خدا بیامرز: می پرسن عاشقی بد تره یا گشنگی، اما تنگت نگرفته که هر دو از یادت بره!!!

والا این عمه خدابیامرزو ما تاحالا ندیدیم، اما اصفاتش و اسخان (سخن های) نقضشو همواره شنیدیم و همواره استفاده کردیم!

دیگه هیچ چی! همین دیگه

الانم حوصله ندارم... خوابم می یاد...

فکر کنم رو پیشونی من نوشته: مددکار اجتماعی!

eshghegomshode1 — Sun, 12 Oct 2008 16:18:23 GMT

گاهی فکر می کنم چرا همه اینقد با من احساس راحتی می کنن که می یان همه حرفاشونو به من می زنن؟!!!

می دونم خیلیا آرزوی اینو دارن که دیگران باهاشون راحت باشن و درد دل کنن، اما من واقعاً حس خوبی ندارم، از اینکه خیلی چیزا رو راجع به خیلی آدما می فهمم.

خیلی چیزایی که خودشون می یان راست می ذارن کف دست من.

آدم بی جنبه که می گن همینه دیگه! :دی نه، ولی این دفعه دیگه گول نمی خورم!

eshghegomshode1 — Thu, 02 Oct 2008 19:54:15 GMT

آدم بی جنبه که می گن همینه دیگه! حالا هی ذوق کرده، هی واسه همه تعریف می کنه! کسی ندونه خیال می کنه چیه! ولی جدی، دیگران هم که می شنون هی مشکوک نگاه می کننا! نه، ولی خداییش این دفعه دیگه گول نمی خورم! مگه دفعه های قبلی نبود که هی همه هم مشکوک نگاه می کردن، هی هم همش همه بهم می گفتن که جریان مشکوکه ها... ولی آخرش...

دیگه این بار حسابی مجرب شدم!

خلاصه...

eshghegomshode1 — Tue, 30 Sep 2008 22:57:08 GMT

ساعت ۱ و ۱۰ دقیقه س

الان با مامان نشستیم شام خوردیم!

فردا صبح مامان اینا می رن. تا یه هفته،

کلی هم مسئولیت کارای مختلفو انداخت گردنم!

سخته، ولی هر چی گفت، گفتم باشه،

تو دلم به خودم گفتم جودی خجالت بکش از پس این یه کار به این کوچیکی بر نیای به چه درد می خوری؟

همرو قبول کردم. اما سخته خوووو

فردا هم نمی تونم برم دانشگاه، می دونم دلم پر می زنه برای کارگاه ولی کار دارم. عوضش پنجشنبه جمعه می رم.

سرم خیلی درد می کنه از بس ضعف دارم، امروز که داشتم از گشنگی می مردم. اما هیچ چی شام نتونستم بخورم.

کاش منـصوره بود و می رفتم پیشش. اما نبود. یه شب برم خونشون بیفتم! از وقتی ازدواج کردن که نشد برم تلپ شم. از بس سرمون شلوغه. یه شبم که افطار دعوتم کرد مهمون داشتیم و نتونستم برم. ولی به زودی حتماً می رم.

دیشب کلی خوش گذشتوند. فقط آخرش ضایع شدم، وقتی واسه ماشین جلویی ۱۰۰ تا بوق زدم، و وقتی خواستم ازش سبقت بگیرم دیدم ناظم مدرسه مونه! حسابی خجالت کشیدم. فکر کن با اون صدای ضبط...، همه بچه ها هم ریخته بودن تو ماشینم و هی جیغ ویغ می کردن! حالا با اون وضع ناظممون هم دیدمون. همه باید شروع می کردیم سینه زدن!

دوباره مث همون موقعا دور هم جمع شده بودیم و مسخره بازی در می اوردیم و می خندیدیم و از ته دل شادی می کردیم.

دوباره مث اون موقعا ولو می شدیم کف مدرسه و دلمونو می گرفتیم و غش غش می خندیدیم.

ساده شده بودیم، بگذریم از اینکه همه تغییر کرده بودن بجز اکیپ ما، اما خوب همینش خوبه دیگه، ما همون دیوونه های شر و شیطونی که بودیم مونده بودیم و با به هم رسیدن تلافی تمام این مدتی که مجبور بودیم رنگ محیط شیمو در آوردیم.

...

دیگه... خوابم می یاد... برم یه خورده بخوابم که شاید سر دردمم بخوابه.

امروز بود... خیلی ناراحت کننده بود، دیدن کسی که می دونی دیگه نباید...

آخخخخ، بازم به اون آقاهه زنگ نزدم. آخرش این یارو نجاتیه پشیمون می شه!