لباس پوشیدم و به دو رفتم تو آشپزخونه و گفتم مامان من ساعت ۹ کلاس دارم. مامان خندید و گفت ماشالا!

سریع برگشتم تو اتاق و با سرعتی باور نکردنی مانتو اینامو پوشیدم و چند تا ماژیک و مداد رنگی ریختم تو کیفم و زنگ زدم به آژانس و دویدم و از در رفتم بیرون! که مامان گفت کجا می ری به این زودی؟ ساعت تازه هشته! واسه چی آژانس خبر کردی مگه ماشین نداری؟!!!!!

منو می گی... اصن هیچ چی به اندازه ی این موضوع نمی تونست خوشحالم کنه! ساعتو اشتباه دیده بودم از بس استرس داشتم که خواب بمونم!

برگشتم خونه و با خیال راحت صبحونه خوردم و یه ربع بعدش از در رفتم بیرون! طبق معمول به خاطر جا پارک بی خیال ماشین شدم. منتها مث اینکه قرار نبود به موقع برسم چون نزدیک نیم ساعت موندم منتظر اتوبوس٬ و بعد از نیم ساعت بالاخره یه اتوبوس اومد،

خوب چرا اینجوری نگاه می کنی؟ اتوبوسه پر بود! و همچنان یه ربع دیگه منتظر اتوبوس بودم!

اما بالاخره بعد از ۴۵ دقیقه، انتظار ها به سر اومد و اتوبوس اومد، و به هر حال دیر رسیدم!

نمی دونم ارمیا چقد منتظر بود، ولی خیلی خسته به نظر می اومد! آخه چند شب بود که جفتمون نخوابیده بودیم، تازه اون دیشب هم مشقای منو نوشته بود! دستت درد نکنه! استاد گفت کنتراست و کمپوزیسیون رو خوب می شناسی! پتانسیل خوب بودنو داری!!!!!!

خوب که یادم می یاد یه بار وقتی دوم دبیرستان بودم معلم مثلثاتمون بهمون جریمه داده بود، اون روز خیلی خسته بودم. تا ساعت ۹:۳۰ واسه یه نمایشگاه تو مدرسه مونده بودیم. یکی از دوستام که یه سال ازم بزرگتر بود بهم پیشنهاد داد که جریمه هامو بنویسه. اما چون من خیلی خجالت کشیدم، گفتم نصفشو خودم می نویسم. بیچاره فکر نکنم تا عمر داره اثبات فرمول تانژانت ۲ آلفا یادش بره!!! دمش گرم خیلی رفیق محشری بود

نمی دونم چرا اینقدر ارمیا شبیه فاطمه س (همون دوستم) حتی سنش، حتی یه خورده قیافه ش، حتی شکلی که باهاش دوست شدم، حتی نوع دوستیمون، ... خیلی چیزا!

و اما کلاس!

به علت به حد نصاب نرسیدن تعداد بچه ها٬ و اینکه باغ فردوس درش تخته شده بود٬ کلاس ساعت 10:30 تموم شد!

گفتیم چی کار کنیم چی کار نکنیم، با بکس رفتیم سینما! خیلی خوش گذشت! کلی خندیدیم! کلی فیلمه رو مسخره کردیم!!! نمی دونم اسمش منعکس بود، انعکاس بود، معکوس بود، چی بود؟! خلاصه کلی مسخره کردیم و خندیدیم! خیلی حال داد، آخه خیلی فیلم مسخره ای بود!

یاد دوران جوونی افتادم! اون موقعا که کلی با بچه ها خوش می گذروندیم!

یا در حال شیطنت بودیم یا شادی و خنده! هر کاری دوس داشتیم می کردیم. اصن مهم نبود چه اتفاقی می افته یا کی می خواد چی بگه... حتی از مدیر مدرسه هم نمی ترسیدیم!

از دیوار بالا رفتنا، تورنومنت از پله پریدنا، دست کاری زنگ مدرسه، قرص خواب تو چایی معلما، رقصای یواشکی تو کلاس، سیگارت بازیای چهار شنبه سوری، گچ و موشک پرت کردنای سر کلاس کامپیوتر، موج مکزیکی کلاس مثلثات روز قبل از عید، شیطونیای کلاس آمار، منحل شدن کلاس دوم ریاضی٬ گند زدن به بس یج مدرسه، جشن ۱۲ بهمن و سرود و نمایش و بقیه ی برنامه هاش، اذیتای معلم کلاس المپیاد فیزیک، دوختن لباسای بچه ها به هم و به پتوهاشون، شب تو مدرسه موندنا، شبای احیا، افطاریا، نمایشگاها، معلم شدنا، آخیییی جشن فارغ التحصیلی کلاسمون! خدای من٬ یادم رفته بود، چقد خوش گذشت بهمون! کیکمون، ... دعواهامون با نور ایمانیا، یادش بخیر سروش و دوستش! چقد اذیتشون می کردیم، خوب تقصیر خودشون بود خود شیرین بودن! هندونه دزدیدنامون، شیرینی و نون پنیر دزدیدنامون، هندونه خریدنمون، بیرون رفتنامون، یادش بخیر سر کلاس کامپیوتر بچه ها یکی یکی می رفتن بیرون و فقط معلمه می موند و نور ایمانیا، رقصامون تو تله کابین، گروه موسیقی چهار نفره مون سر کلاس جبر، ... چقد خوش می گذشت....

آخی چقد خوشحال شدم خاطرات اون موقع یادم اومد!

به قول بابا من که از اون مدرسه رفتم مدرسه برای عمری نفسی راحت کشید!

جدی جدیم عجب دل شیری داشتم! اینهمه مدرسه رو اذیت می کردم، اینهمه با خانوم شاه حسینی دعوا می کردم، یادش بخیر خانم حکمت (ناظممون) چقد از من حساب می برد! هنوزم منو می بینه یه چیزایی می گه که آدم هنوز ترسو تو حرفش حس می کنه! یادش بخیر اون دفعه می گفت از اون وقتی که تو توی نمایشتون لباس یکی از معلما رو مسخره کردی من همیشه دقت می کنم چه لباسی بپوشم که اون شکلی نشه!!!!!!!!!!!!!

شایدم به خاطر این بود که همیشه حس می کردم مامان و بابا پشتمن! همیشه همه چیزو کامل واسشون تعریف می کردم و اونا هم حقو به من می دادن! خوب بچه انرژی داره، اگه مدرسه درست هدایتش نکنه و از انرژی مثبت بچه استفاده نکنه بچه اینجوری شیطونی می کنه دیگه! جدی جدی هم مدرسه همیشه ازمون انتظار داشت که همش پشت سر هم درس بخونیم و حتی زنگ تفریحا هم تو کلاس بشینیم تست بزنیم و ورزش هم که حتی نداشتیم و ... نمی دونم شاید حس می کرد ما مجسمه ایم! 

اما من شخصاً تا تونستم پدرشونو در آوردم و بهشون حالی کردم که این راهش نیست! همیشه هم نمره هام خوب بود و درسم از خیلی از اون خرخونایی که عشق مدرسه بودن و همه ی ساعتا رو به درس خوندن و تست زدن می گذروندن بهتر بود! 

اما خوب

چه فایده!

دانشگاه که اومدیم همه چی تموم شد!

دیگه هیچ شیطنتی برات معنی نداشت! اجازه ی هیچ کاری نداشتی! اگه هم کاری می کردی می گفتن می خوای جلب توجه کنی!

حتی اجازه نداری بدوی، بخندی، شاد باشی! شاید به نسبت بقیه من هنوزم شیطون تر باشم، اما به نسبت خودم...؟!!!

یه جورایی شاید حس افسردگی هم بکنی اینجا!

البته خوب اینجا خوبیایی داره که مدرسه نداشت، مثلاً درسایی رو می خونی که دوستشون داری، یا مثلاً مدیر دیگه بالا سرت نیست، البته یه بدترش همیشه هست. اگه از دست مدیرمون فرار می کردیم و تو کلاس بزن و برقص راه می انداختیم، اینجا دیگه اصن با وجود پسرا هیچ جا نمی شه بزن و برقص راه انداخت!

اگه اون موقع چشم مدیرو دور می دیدیم و از دیوار بالا می رفتیم، اینجا دیگه اصلاً نمی تونیم، چون همه جا یه پسر هست!

اصن کلاً این پسرا مزاحمن! حالا ناراحت نشو، بچه ی خوب هم توشون پیدا می شه.

حتی اگه از خوشحالی بخوای واسه ی خودت توی خیابون خلوت پشت دانشکده لکه بدویی، به قول یکی از بچه ها یورتمه بری، هم، یه سری پسر هستن که حرکاتتو زیر نظر دارن! هیچ وقت نمی تونی واسه خودت باشی.

مگر اینکه به اونا توجه نکنی؛ گاهی هم نمی کنم، گاهی سعی می کنم نبینمشون و اون کاری که دوست دارمو انجام بدم، مث رفتن زیر بارونی که مث شیلنگ می باره، یا تگرگ! و به این فکر نکنم که دیگران چی فکر می کنن...

دلم نمی خواد به خاطر اونا از خیلی از خوشی هام محروم بشم، که البته کم هم نشدم!

تازه با اینکه خیلی جلوی خودتو گرفتی، آخرش هم از یکی از سال بالاییا که تازه باهاش دوست شدی، بشنوی که اون موقعی که دوستش نبودی فکر می کرده چه آدم جلف و جلب توجهی بودی!

در صورتی که تو همه ی زندگیت به تنها چیزی که فکر نمی کردی، جلب توجه بوده! هر کاری کردی واسه دل خودت کردی! خوب تقصیر من چیه که پسرا خودشون جلب توجه می شن! خوب نشن! والا!

وای چقد حرف زدم! خودم دهنم کف کرد! یه لیوان آب داری؟